زوجه به استناد بند یک تبصره ماده ۱۱۳۰ قانون مدنی دادخواست الزام زوج به طلاق به دلیل عسر و حرج تقدیم کرده است. زوج در جریان دادرسی بدون قبول دلایل ارایه‌شده از ناحیه زوجه با خواسته مشارالیها موافقت می‌کند و در نهایت طرفین درخواست طلاق توافقی و صدور گواهی عدم امکان سازش به استناد ماده ۲۶ قانون حمایت خانواده مصوب ۱۳۹۱ را مطرح می‌کنند. با توجه به این موارد آیا می‌توان خواسته را به شرح مذکور تغییر داد یا خیر؟ در صورت مثبت بودن پاسخ آیا باید به استناد ماده ۲۵ قانون حمایت خانواده مصوب سال ۱۳۹۱ طرفین را جهت سازش به مرکز مشاوره فرستاد یا چون در ابتدا، خواسته «الزام زوج به طلاق» به جهت عسر و حرج بوده، به استناد ماده ۲۷ قانون مذکور باید موضوع به داوری ارجاع شود؟

اگر طرفین در حین رسیدگی نخستین نسبت به طلاق، توافق کنند، با عنایت به ماده ۸ قانون حمایت خانواده مصوب سال ۱۳۹۱، دادگاه بدوی به طلاق توافقی رسیدگی و رأی صادر می‌کند. با توجه به اطلاق ماده ۲۵ قانون حمایت خانواده، ارجاع طرفین به مرکز مشاوره خانواده، فرض سؤال را نیز شامل می‌شود. هر گاه پس از صدور گواهی عدم امکان سازش، زوج از توافق خود منصرف شود و به همین لحاظ متعاقبا از اجرای گواهی مزبور استنکاف ورزد، چنانچه زوجه بنا بر اعلام دادگاه صادرکننده گواهی عدم امکان سازش یا به موجب سند رسمی، در اجرای صیغه طلاق، وکالت بلاعزل داشته باشد، مستنداً به ماده ۳۶ قانون حمایت خانواده، عدم حضور زوج مانع اجرای صیغه طلاق و ثبت آن نیست.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code